ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

"Έρχου, Κύριε Ιησού!"

Σχετική εικόνα
 Η προσευχή μας κατά τη διάρκεια της Τεσσαρακοστής των Χριστουγέννων θα μπορούσε να συνοψισθεί σε μια μόνο λέξη: "Έρχου!" Είναι το "Έρχου, Κύριε Ιησού!" με το οποίο τελειώνει η Αποκάλυψη.
Αν προφέρουμε αυτό το κάλεσμα με ειλικρίνεια και ζήλο, τότε γίνεται αληθινή ασκητική προσπάθεια. Πραγματικά, η ελπίδα και η προσμονή του Κυρίου αυξάνουν μέσα στην καρδιά μας. Κάθε μέρα της Τεσσαρακοστής, αυτό το "Ερχου!" μας γεμίζει όλο και περισσότερο, προφέρεται με μεγαλύτερη ένταση, και διώχνει μακριά τους λογισμούς, τις νοερές εικόνες, τα πάθη που είναι ασύμβατα με την έλευση του Χριστού.

Αυτό το "Έρχου!" μας καθαρίζει και μας φλογίζει, θα μπορούσε να δώσει το δικό του ιδιαίτερο χρώμα στην προσευχή μας. Μακάρι να μπορέσουμε, κάθε μέρα της Τεσσαρακοστής αυτής, να προφέρουμε το κάλεσμα μας προς τον Κύριο με τρόπο όλο και λιγότερο ατελή!
 "Το άγγελμα της χαράς απευθύνεται και σ’ εμένα προσωπικά. Γεννήθηκε και για μένα ένας Σωτήρας. Ας αναγνωρίσουμε στη Γέννηση του Χριστού ένα δώρο πολύ προσωπικό κι ας το δεχτούμε με χαρά και ευγνωμοσύνη"....

Από το βιβλίο του π.Λεβ Ζιλέ  ''Εγεννήθη ο Χριστός''

«Λατίνοι και Ορθόδοξοι στη Magna Graecia του 13ου αιώνα»

Γράφει ὁ πρωτ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός
Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Παν/μίου Ἀθηνῶν

Ἡ ἐργασία αὐτή ἀποτελεῖ μία ἱστορικοθεολογική ἀνατομία τῶν σχέσεων Λατίνων καί Ὀρθοδόξων στήν Μεγάλη Ἑλλάδα (MAGNA GRAECIA) τόν 13ο αἰώνα, μέ ἐπικέντρωση στήν πόλη τοῦ Ὄτραντο (Ὑδροῦς) καί τόν ὄχι τόσο γνωστό στήν ἔρευνα ἡγούμενο τῆς μονῆς Ἁγίου Νικολάου Κασούλων, Νικόλαο τόν ἐξ Ὑδροῦντος (1219-1235).
Ἡ ἔρευνα προκάλεσε δημιουργικῶς τήν εὐσυνειδησία τοῦ συγγραφέα, Διδάκτορος Θεολογίας Σωτηρίου Κόλλια, ὁ ὁποῖος δέν δίστασε, οὔτε ἐφείσθη κόπων, ὥστε νά μεταβεῖ στήν Ἰταλία, Γαλλία καί Γερμανία γιά ἐπιτόπια διερεύνηση θεμάτων σχετιζομένων μέ τήν ἐργασία.
Ἰχνηλατεῖται, ἔτσι, ἡ ἀκόμη ἔντονη παρουσία τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας στήν πολύπαθη αὐτή περιοχή καί προσφέρεται μία οὐσιαστική συμβολή στήν ἔρευνα λόγῳ τῆς παντελοῦς ἔλλειψης μίας εἰδικῆς μονογραφίας γιά τόν Νικόλαο, πού ἀποδεικνύεται μία πολύ ἐνδιαφέρουσα προσωπικότητα.

Φωτίζεται, ἐπίσης, ἐπαρκῶς ἡ λίγο γνωστή σχέση του μέ τόν μεγάλο φίλο του Μητροπολίτη Κερκύρας Γεώργιο Βαρδάνη καί ἡ συμμετοχή του στόν διάλογο Ὀρθοδόξων καί Λατίνων στίς συνόδους 1205/6 καί 1214/16 στήν Κωνσταντινούπολη, μετά τήν τραγική ἅλωσή της ἀπό τούς Φράγκους τό 1204.
Ὀρθά ὀνομάζεται ἀπό τόν συγγραφέα μας ἡ πόλη τοῦ Ὄτραντο «πύλη τῆς Ἀνατολῆς» καί ἐπαρκῶς ἀξιολογεῖται ὁ μοναχισμός στήν Κάτω Ἰταλία, συγκεκριμένα δέ στήν Μονή τῶν Κασούλων.
Τό κεντρικό δέ θέμα τῆς μελέτης ἐπαρκῶς φωτίζει ὁ ἐπιχειρούμενος «ἱστορικός περίπατος» στίς διακυμάνσεις τῶν σχέσεων Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς καί παπικῆς Παλαιᾶς Ρώμης ἀπό τόν 8ο αἰώνα μέ κορύφωση στήν ἅλωση τοῦ 1204, σημαντικό κλειδί γιά τήν κατανόηση τῆς ἱστορικῆς συνέχειας.
Ἄλλωστε σωστά ἔχει λεχθεῖ (κ. Ἑλένη Γλύκατζη-Ἀρβελέρ) ὅτι μετά τό 1204 ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν μία πόλη καταδικασμένη νά χαθεῖ.

Στήν Μεγάλη Ἑλλάδα διατηρήθηκε ἡ ἑλληνική ἰδιαιτερότητα μέχρι τόν 16ο αἰώνα, κάτι πού δέν παραλείπει νά τονίσει καί ὁ κ. Κόλλιας, ἡ συνεχῶς ὅμως αὐξανόμενη παπική πίεση ἔγινε τελικά ἀσφυκτική καί ἐν τέλει ἐξουθενωτική, μέ στόχο τόν ἐκλατινισμό τους.
Ὑπάρχουν ὅμως, χάριτι Θεοῦ, ἑλληνικά χωριά μέ ἔντονα καί ἄσβεστα τά ἴχνη τοῦ εὐκλεοῦς ἑλληνικοῦ παρελθόντος.
Ἡ ἐργασία ὅμως κάνει εὐρύτερα γνωστή τήν ἐπιβλητική μορφή τοῦ ἡγουμένου Νικολάου, πού ἐτίμησε τήν Ὀρθοδοξία καί τόν Ἑλληνισμό, παρότι ἐπιστρατεύθηκε ἀπό τόν κυρίαρχο παπισμό λόγῳ τῆς ὑψηλῆς παιδείας του καί τῆς ἄριστης κατοχῆς ἀπό αὐτόν, μεταξύ ἄλλων γλωσσῶν, τῆς Ἑλληνικῆς καί τῆς Λατινικῆς.
Ὑπερασπιστής τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου, προσπάθησε νά ἀποβεῖ «μεσάζων» μετά τό 1204 στούς δύο ἀντιμέτωπους κόσμους Ἀνατολῆς καί Δύσης.
Στούς προαναφερθέντες διαλόγους εἶχε τό ρόλο τοῦ διερμηνέως-μεταφραστῆ, ἀγωνιζόμενος καί αὐτός γιά τήν πιθανή ἐξεύρεση κάποιας συμβιβαστικῆς λύσεως στόν ἑνωτικό διάλογο, χωρίς νά παύσει ὅμως ποτέ νά εἶναι προασπιστής τῆς Ὀρθοδοξίας.
Εὔστοχα, καί πρός ἐπίρρωση τῆς δικῆς του θετικῆς τοποθετήσεως ἔναντι τοῦ Νικολάου, ἐπικαλεῖται ὁ κ. Κόλλιας τήν ὑπεύθυνη γνώμη τοῦ παπικοῦ Βυζαντινολόγου Hans-Georg Beck, ὅτι «παρόλο πού ὁ Νικόλαος δραστηριοποιήθηκε στίς ὑπηρεσίες τῆς Ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας, ὑπῆρξε μέ ζῆλο ὀπαδός τοῦ Μεγάλου Φωτίου καί τῆς Θεολογίας του».
Ὁ συγγραφέας δίνει ἀπαντήσεις σέ ἀνοιχτά ἐρωτήματα, ἀποκαθιστᾶ παλαιότερες ἐρευνητικές ἀσάφειες, διορθώνει ἀπόψεις μέ πειστικότητα, παρακολουθώντας τήν πορεία τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας, γιά νά καταλήξει στά συμπεράσματά του.
Παρά τόν βαρύ βιβλιογραφικό ὁπλισμό ἡ μελέτη διαβάζεται ἄνετα καί ἀπό τόν μή εἰδικό λόγῳ τῆς ἁπλότητας καί σαφήνειας τῆς γλώσσας, ἀλλά καί τῆς χρήσεως πλούσιου φωτογραφικοῦ καί εἰκονογραφικοῦ ὑλικοῦ.
Ὁ ἀναγνώστης πολλά ἔχει νά ὠφεληθεῖ ἀπ’ τήν μεθοδική παρουσίαση μιᾶς κρίσιμης περιόδου, πού ἄφησε ἔντονα ἴχνη στίς περαιτέρω σχέσεις Παπισμοῦ καί Ὀρθοδοξίας μέχρι σήμερα.
Εἶναι δέ συγκινητική ἡ ἐπισήμανση τοῦ συγγραφέα, ὅτι μιλώντας ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες γιά «ἀλησμόνητες πατρίδες» στήν Ἀνατολή, δέν πρέπει νά λησμονοῦμε τίς πιό παλαιές «πατρίδες» στή Δύση, τήν Μεγάλη Ἑλλάδα, στήν ὁποία τό ἑλληνικό μεγαλεῖο δέν ἔχει σβήσει.

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Εκείνος που ζητάει ταπείνωση από το Θεό,αλλά δε δέχεται τον άνθρωπο που του στέλνει ο Θεός...


Εκείνος που ζητάει ταπείνωση από το Θεό,αλλά δε δέχεται τον άνθρωπο που του στέλνει ο Θεός, για να τον ταπεινώσει,δεν ξέρει τι ζητάει,διότι οι αρετές δεν αγοράζονται σαν τα ψώνια στον μπακάλη (όσα κιλά θέλουμε),αλλά μας στέλνει ο Θεός ανθρώπους να δοκιμαστούμε,να εργαστούμε,να την αποκτήσουμε και να στεφανωθούμε.
Όποιος σκύβει ταπεινά και δέχεται τα χτυπήματα από τους άλλους,διώχνει τα δικά του εξογκώματα,ομορφαίνει πνευματικά σαν Άγγελος,και έτσι χωράει από τη στενή πύλη του Παραδείσου.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Ε’ «Πάθη και Ἀρετές»

Μονή Φιλανθρωπηνών... Διαχρονικό προσκύνημα στο Νησί!

Αποτέλεσμα εικόνας για μονή φιλανθρωπηνών
Το νησάκι της Παμβώτιδας, προσελκύει πολυάριθμους επισκέπτες όλες τις εποχές του χρόνου χάρη κυρίως στον ιδιαίτερα γραφικό οικισμό του, την ιστορία και τις μοναδικές εικόνες που μπορεί να χαρίσει.

Όμως, δεν είναι λίγοι και οι λάτρεις του θρησκευτικού τουρισμού που επιβιβάζονται στα καραβάκια και επισκέπτονται το όμορφο Νησί, για να θαυμάσουν τα μνημεία αυτού του σημαντικού μοναστικού κέντρου κατά τους Βυζαντινούς Χρόνους
Αποτέλεσμα εικόνας για μονή φιλανθρωπηνών
Η μονή του Αγίου Νικολάου των Φιλανθρωπηνών είναι το σημαντικότερο από τα μοναστήρια στο Νησάκι της λίμνης των Ιωαννίνων. Η ονομασία της οφείλεται

Κυριακή ΙΑ΄Λουκά-«ΤΑ ΜΕΛΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ»



  Η Εκκλησία, αγαπητοί μου αδελφοί, πάντοτε διακρινόταν από την προσδοκία της επανόδου του Χριστού στον κόσμο μας, έβλεπε προς το τέλος της Ιστορίας, την οποία αντιμετωπίζει ευθύγραμμα και όχι κυκλικά. Δεν πιστεύει ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται και ότι ο άνθρωπος καθηλώνεται στο σήμερα, όντας ο ίδιος, χωρίς να μπορεί να αλλάξει.
 Δεν πιστεύει ότι ο άνθρωπος επαναλαμβάνει συμπεριφορές, παραμένει προσκολλημένος σε δομές, όντας δέσμιος του χρόνου, χωρίς να μπορεί να υπερβεί τα πάθη και τις αδυναμίες του. 
Γι’ αυτό και ζει την ιστορική πορεία ως μία συνεχή ευκαιρία μετάνοιας, πρόσκτησης του Πνεύματος του Θεού, επιθυμίας για θέωση. Στον αγώνα αυτό που είναι συνεχής και την ίδια στιγμή ανεπανάληπτος, διότι τίποτε δεν επιστρέφει όπως ήταν, ούτε καν οι επιθυμίες μας, καλούμαστε από την πίστη να βλέπουμε όχι μόνο τον εκτός μας κόσμο, αλλά και τον εντός μας. Να βάζουμε αρχή, ώστε να μετανοούμε για τα πάθη και τα λάθη μας, και να προσπαθούμε να δεχθούμε το Χριστό στις καρδιές μας. Καμία πνευματική εμπειρία, καμία γιορτή, καμία μετοχή στα μυστήρια της πίστης δεν μας βρίσκει στην ίδια ακριβώς κατάσταση με την προηγούμενη. Αυτή η συνεχής διαφορετικότητα γίνεται κίνητρο όχι για στασιμότητα, αλλά για πνευματική εργασία, για να μην αφήσουμε τα μέλη τα επί της γης να μας κρατούν καθηλωμένους στην αμαρτία και στο παρελθόν (Κολ. 3, 5), να κάνουμε ό,τι εξαρτάται από εμάς και να αφήσουμε τον Χριστό να προσθέσει σ’ αυτά που μας λείπουν.

Τι είναι όμως «τα μέλη τα επί της γης», την νέκρωση των οποίων ζητά ο απόστολος Παύλος στην προς Κολοσσαείς επιστολή του;

  Είναι το θέλημα του ανθρώπου το οποίο δεν έχει να κάνει με το θέλημα του Χριστού, είναι αντίθετο ή αδιάφορο προς Εκείνον. 
Είναι ό,τι επιθυμούμε και έχει άρνηση σε σχέση με την οδό του Ευαγγελίου.
 Είναι το πνεύμα της θεοποίησης του εαυτού μας.
 Η αίσθηση πως αν ικανοποιήσουμε ό,τι μας κρατά προσκολλημένους στο σήμερα, ακόμη κι αν δεν έχει αγάπη, θα είμαστε ευτυχισμένοι. Αυτό το θέλημα έχει να κάνει τόσο με το σώμα, όσο και με την ψυχή. 

Γι’ αυτό και ο Παύλος περιγράφει τις μορφές με τις οποίες φανερώνεται. 
 Είναι η πορνεία, δηλαδή η χρήση του άλλου ως σώματος προς ηδονήν και όχι η κοινωνία της αγάπης και της χαράς στην προοπτική της ένταξης στο σώμα του Χριστού που είναι η Εκκλησία. 

Τι βλέπεις;

π.Παύλος Παπαδόπουλος
No automatic alt text available.
Τι βλέπεις; 
Θα απαντήσεις σ'αυτήν την ερώτηση ανάλογα με το που θα εστιάσεις. Πολλοί άνθρωποι βλέποντας αυτήν την εικόνα θα απαντήσουν, "βλέπω μια μαύρη κουκίδα". 
Αυτή η απάντηση περιέχει μια μικρή δόση αλήθειας, δεν είναι όμως η αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει η μαύρη αυτή κουκίδα αλλά συγχρόνως υπάρχει πάρα πολύ λευκό.

Στην ζωή μας σίγουρα θα υπάρχουν και οι μικρές μαύρες κουκίδες. Το θέμα όμως είναι να μην εστιάζουμε σ'αυτές αλλά να βλέπουμε το λευκό που δεσπόζει.
Οι μαύρες κουκίδες της ζωής μας είναι ο πόνος μας, οι αστοχίες μας, οι αμαρτίες μας, οι λύπες και οι στεναχώριες της καθημερινότητας που πάντοτε θα υφίστανται, άλλοτε σε μεγαλύτερο βαθμό κι άλλοτε σε μικρότερο.

Το θέμα είναι να μη μένουμε στις μαύρες κουκίδες γιατί τότε χάνουμε το πολύ λευκό της ζωής μας. Φτάνουμε δηλαδή στην αγνωμοσύνη. Δεν εκτιμούμε το λευκό, με αποτέλεσμα να αγγίζουμε την αχαριστία. Εάν δίνουμε περισσότερη σημασία απ' ότι πρέπει στις μικρές μαύρες κουκίδες τότε καταντούμε μίζεροι, ιδιότροποι, νευρικοί...και είναι κρίμα. Αδικούμε το πολύ λευκό που ο Θεός μας χάρισε· δεν το βλέπουμε και έτσι ουσιαστικά αδικούμε και τον Θεό και τον εαυτό μας.

Μπορεί να έχεις μία δυσκολία λοιπόν στην ζωή σου. Έχεις όμως και τόσα ευλογημένα πράγματα. Μπορείς και αναπνεύεις χωρίς κόπο, μπορείς να περπατάς, να γράφεις, να σκέφτεσαι, να βλέπεις, έχεις ανθρώπους που σε νοιάζονται, έχεις πάνω απ' όλα Πατέρα, Φίλο, Αδελφό και Συνοδοιπόρο τον Χριστό.
Έχοντας αυτά υπ' όψιν μας ας βλέπουμε πάντοτε αισιόδοξα την ζωή, ας εστιάζουμε στο λευκό της ζωής κι ας μην γιγαντώνουμε με την απαισιόδοξη και μίζερη στάση μας τις μικρές μαύρες κουκίδες που υπονομεύουν την ειρήνη και την χαρά μας.

Κι εσύ έχεις πολύ λευκό στην ζωή σου. Αυτή είναι η βάση της ζωής σου. Μην είσαι αγνώμων. Κατάλαβέ το· δες το.Και τότε "θα την δεις αλλιώς"...

Θα πιστέψω όμως μόνο αν μου συμβεί ένα θαύμα!»

Μητρ. Σουρόζ Άντονυ Μπλούμ

 Πολύ συχνά ακούω τους ανθρώπους να λένε: «Έχω πράγματι διαβάσει το Ευαγγέλιο, έχω ακούσει κηρύγματα, έχω διαβάσει αυτά που έγραψαν οι άγιοι, θα πιστέψω όμως μόνο αν μου συμβεί ένα θαύμα».

 Αυτό δεν είναι αλήθεια αλοίμονο, δεν είναι αλήθεια. Δεν είμαστε ικανοί να πιστέψουμε ούτε και σ’ ένα θαύμα γιατί αυτή η ζωή ΕΙΝΑΙ ένα θαύμα, είναι γεμάτη θαύματα, γεμάτη από θεϊκές ενέργειες, την παρουσία του Θεού και παρ’ ολ’ αυτά εμείς δεν πιστεύουμε.

 Το μεγαλύτερο θαύμα στη γη, η αγάπη, πάντοτε μας εμπνέει μας δίνει χαρά, ευχαρίστηση και παρ’ όλ’ αυτά δεν το καταλαβαίνουμε ότι η ζωή της γης ή της αιωνιότητας δεν έχει άλλο νόημα από την αγάπη κι έτσι εξακολουθούμε να γεμίζουμε τις ζωές μας με πράγματα που σιγά-σιγά την καταστρέφουν. Την ίδια την αγάπη την κάνουμε ρηχή ώστε τίποτα να μην απομένει από το υπέροχο φεγγοβόλημα της θεϊκής ή της γήινης αγάπης.

 Αυτό όμως είναι κάτι που όλοι γνωρίζουμε, είναι ένα θαύμα το οποίο σε κάποιο στάδιο έχει αγγίξει του καθενός μας τη ζωή: γνωρίσαμε την αγάπη των γονιών μας κατά την παιδική ηλικία, Ίσως την αγάπη κάποιου γνωστού η πιθανόν εμείς οι ίδιοι ν’ αγαπήσαμε κάποιον είτε να συναντήσαμε το Χριστό έστω και για μια σύντομη στιγμή και να εκπλαγήκαμε με την αγάπη Του· η αγάπη γλυκοχαράζει παντού, παντού ακτινοβολάει κι εμείς χαιρόμαστε και ζούμε μέσα της για μια στιγμή – έπειτα ξεχνάμε ότι με την παρουσία της είχε γεμίσει τα πάντα και ότι μόνο η αγάπη έχει νόημα. Ούτε και ο αναστημένος Χριστός δεν μπορεί να μας πείσει τελείως!

 Ας μην περιμένουμε λοιπόν άλλο θαύμα εκτός από το λόγο του ίδιου του Θεού ο οποίος μας μιλά για την αγάπη, για το σκοπό της ζωής και του θανάτου και για την αιωνιότητα. Ας δώσουμε προσοχή στους αληθινούς και ζωογόνους λόγους Του, ας θεωρήσουμε όλα τ’ άλλα ασήμαντα κι ας συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας στο ένα πράγμα «ου έστι χρεία» (Λκ.10.42)· η γη θα έχει γίνει τότε ουρανός, ο ουρανός θα ’χει αγκαλιάσει ο,τι το πολύτιμο της γης αυτής κι η ζωή, η ζωή του Θεού θα ’χει γίνει δική μας.

Η Παναγία η Τρικεριώτισσα


Αποτέλεσμα εικόνας για παναγια η τρικεριωτισσα
  Το καλοκαίρι του 1825  στα κελιά του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην αυλή του ομώνυμου ναού εγκαταβίωνε ο ευλαβής μοναχός Δαμιανός Κοσλής από το Πουρί Πηλίου. Αυτός από φόβο των πειρατών, που λυμαίνονταν τα παράλια του Παγασητικού, είχε κατασκευάσει μια κρύπτῃ στο χώρο του πυρποληθέντος Ιερού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, που είχε καταντήσει πυκνό δάσος από αγριελιές. Τέλος Αυγούστου του 1825  ο π. Δαμιανός ευρισκόμενος στην κρύπτη του οραματίσθηκε την Παναγία που τον πρόσταξε να μεταβεί στην κωμόπολη Τρίκερι και να ζητήσει από τους Εφόρους να στείλουν ομάδα ανδρών, για να ανασκάψουν τα ερείπια του ναού της και να ανεύρουν τη σεβάσμια εικόνα της. Έτσι κι έγινε.

  Οι Τρικεριώτες έδειξαν κάποια δικαιολογημένη δυσπιστία στα λεγόμενα του μοναχού, ωστόσο πείσθηκαν και μετέβησαν στο νησί, φοβούμενοι να παρακούσουν την εντολή της Θεοτόκου και ανέσκαψαν τον χώρο αποκαλύψαντες τμήμα του μωσαϊκού δαπέδου του πρωτοχριστιανικού ναού, αλλά δεν βρήκαν καμιά εικόνα της Θεοτόκου. 

  Έτσι, απογοητευμένοι οι εργάτες εγκατέλειψαν το νησί προς μεγάλη στενοχώρια του π. Δαμιανού, ο οποίος θερμοπαρακαλούσε την Παναγία να του δείξει τον δρόμο για την υλοποίηση του ιερού εγχειρήματος. Πράγματι η Θεομήτωρ λειτούργησε θαυματουργικά υποδεικνύοντας, αφενός πάλι με όραμα στον μοναχό τον ακριβή τόπο, όπου ήταν θαμμένη η αγία εικόνα Της και αφετέρου αναγκάζοντας μια ομάδα Τρικεριωτών πλεόντων την 9η Σεπτεμβρίου πρός Βόλο, επειδή ξέσπασε τρικυμία να ποδίσουν στο νησί.
  Τους πλησίασε ο π. Δαμιανός και τους θερμοπαρακάλεσε να κάνουν μια προσπάθεια υποδεικνύοντας τους τον τόπο που υπήρχαν τρείς αγριελιές και να σκάψουν εκεί. Υπάκουσαν και ω του θαύματος!…. 

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Τι άλλο να Του ζητήσω.Μόνο Τον ευχαριστώ!

nicodim-ravaru
-Γέροντα,τι ζητάς από τον Θεό στην προσευχή σου;
-Τίποτα.Τι άλλο να Του ζητήσω.Μόνο Τον ευχαριστώ!
-Εντάξει.Αλλά είδα ότι συζητάς μαζί Του για πολλή ώρα.Τι όλο Του λες;
-Τίποτα.Δεν έχω τίποτα να Του πω.Εκείνος έχει πιο πολλά να μου πει!

Γέροντας Νικόδημος (Ravaru)
Καψάλα Αγίου Όρους  +11-12- 2016

Μία ἀκούσια ἁμαρτία πόσο «ἀκούσια» εἶναι;

Ἰωάν, Κορναράκη (†)

 Συχνὰ ἔχουμε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τὴν ἐμπειρία μίας ἀκούσιας ἁμαρτίας. Καὶ βέβαια κάθε ἐξομολόγος-πνευματικὸς πατέρας ἀκούει πολὺ συχνά, σχεδὸν σὲ κάθε ἐξομολόγηση, τὴ διαβεβαίωση ἢ τὸν ἰσχυρισμὸ τοῦ ἐξομολογούμενου γιὰ τὸ ἀθέλητο μιᾶς ἁμαρτίας του:
–Σᾶς διαβεβαιώνω εἰλικρινῶς. πάτερ μου, ὅτι αὐτὴ ἡ ἁμαρτία μου ἔγινε χωρὶς νὰ τὸ ἀντιληφθῶ. Ἐντελῶς ἀκούσια χωρὶς νὰ εἶναι στὴ βούλησή μου ἢ στὴν σκέψη μου νὰ τὴν κάνω.
 Πόσο εἰλικρινὴς ἢ τουλάχιστον σίγουρη μπορεῖ νὰ εἶναι μία τέτοια διαβεβαίωση καὶ πόσο ἀληθινὸς ἕνας τέτοιος ἰσχυρισμός;

 Ἕνα βιβλικὸ ἐπιχείρημα γιὰ τὸν ἀκούσιο χαρακτήρα πολλῶν ἁμαρτιῶν μας εἶναι ἀσφαλῶς τὸ ἕβδομο κεφάλαιο τῆς πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Ἐκεῖ ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν ἐκθέτει σὲ ἁδρὲς γραμμὲς τὸν ἀντιφατικὸ (συγκρουσιακὸ) χαρακτήρα τῆς λειτουργίας τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, κατὰ τὴ σχέση της, ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν μὲ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ μὲ τὴν «οἰκοῦσαν» σ᾽ αὐτὴν ἁμαρτία. «ὃ γὰρ κατεργάζομαι οὐ γινώσκω· οὐ γὰρ ὃ θέλω τοῦτο πράσσω, ἀλλ᾿ ὃ μισῶ τοῦτο ποιῶ… νυνὶ δὲ οὐκέτι ἐγὼ κατεργάζομαι αὐτό, ἀλλ᾿ ἡ οἰκοῦσα ἐν ἐμοὶ ἁμαρτία… οὐ γὰρ ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ᾿ ὃ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσσω. εἰ δὲ ὃ οὐ θέλω ἐγὼ τοῦτο ποιῶ, οὐκέτι ἐγὼ κατεργάζομαι αὐτό, ἀλλ᾿ ἡ οἰκοῦσα ἐν ἐμοὶ ἁμαρτία» (Ρωμ. ζ´ 15·17·19-20).

 Ὁπωσδήποτε ὑπάρχουν ἀκούσιες ἁμαρτίες. Κάποιες αἰφνίδιες πειρασμικὲς προσβολὲς ἢ κάποιες ἀπρόβλεπτες καταστάσεις, στὴ ροὴ τῆς καθημερινότητας καὶ τῶν ποικίλων μορφῶν τῶν διαπροσωπικῶν σχέσεων, μπορεῖ νὰ εἶναι, τουλάχιστον φαινομενικῶς, ὑπεύθυνοι παράγοντες μιᾶς ἁμαρτίας, ἡ ὁποία διαπράττεται ἀκουσίως.
 Ἐν τούτοις, ἀπὸ κάποια ἄλλη ἄποψη θεωρούμενο, τὸ ἀθέλητο καὶ ἀκούσιο μιᾶς ἁμαρτίας, φαίνεται νὰ ἀποτελεῖ ἐπικίνδυνο πρόβλημα γιὰ τὴ νηπτικὴ συνείδηση τοῦ πνευματικοῦ ἀγωνιστοῦ. Ὁ κίνδυνος, ποὺ ἐλλοχεύει στὸ πρόβλημα αὐτό, σχετίζεται ἄμεσα μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, συχνὰ μόνοι κριτὲς τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἀποφαινόμαστε, μὲ κάθε «εἰλικρίνεια», γιὰ τὸ ἀθέλητο μίας παρεκτροπῆς μας, μίας πτώσεώς μας, ἑνὸς ἁμαρτωλοῦ λογισμοῦ ἢ μίας ἀσυμβίβαστης, μὲ τὸ ἐπίπεδο τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς, ἐπιθυμίας.
 Ἐμεῖς κρίνουμε τὶς σκέψεις καὶ τὶς πράξεις τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ βεβαιώνουμε τὸν ἑαυτό

«Καλά, και τα Χριστούγεννα έχουν σαρακοστή;»

Αποτέλεσμα εικόνας για craciun si tineret
«Καλά, και τα Χριστούγεννα έχουν σαρακοστή;»
Αυτό το ερώτημα μου απεύθυναν δύο μαθητές της Α΄ Λυκείου, όταν πληροφόρησα το τμήμα τους ότι στις 15 Νοεμβρίου μπαίνουμε στη σαρακοστή των Χριστουγέννων.
Κάποιοι άλλοι δήλωσαν ότι «το είχαν ακούσει». Πιστεύω ότι υπήρχαν ανάμεσά τους και κάποιοι που αυτή τη σαρακοστή την τηρούν (δηλ. νηστεύουν), αλλά εκείνοι δε μίλησαν, και καλώς έπραξαν.

Το ότι τα 15χρονα παιδιά μας και πολλές φορές και εμείς οι ενήλικες αγνοούμε ότι τα Χριστούγεννα έχουν σαρακοστή, όπως αγνοούμε το 99% των στοιχείων της ορθόδοξης χριστιανικής πνευματικής ζωής, είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα τραγικό δείγμα του πόσο έχουμε χάσει την επαφή μας με την ουσία της πολιτισμικής παράδοσης και κληρονομιάς των προγόνων μας και του λαού μας.

Τι είναι η Ορθοδοξία; Ένα μονοπάτι σοφίας, αυτογνωσίας, ειρήνης, αγάπης (όχι μόνο προς τους ανθρώπους, αλλά προς όλα τα πλάσματα), τελειοποίησης του ανθρώπου, ένωσης με το Θεό. Όλα όσα περιλαμβάνει η χριστιανική θρησκευτική ζωή (όπως η νηστεία, ο εκκλησιασμός – δηλ. το να πηγαίνουμε στη λειτουργία – η εξομολόγηση, η θεία μετάληψη, το κερί, το καντήλι, οι εικόνες κτλ) είναι έτσι τοποθετημένα στη ζωή, ώστε να μπορεί ο άνθρωπος να τα αξιοποιήσει για να βαδίσει αυτό το φωτεινό μονοπάτι.
Εμείς, αγνοώντας όλα αυτά και νομίζοντας ότι πρόκειται για δεισιδαιμονίες ή για έθιμα χωρίς σημασία, αναζητούμε την ειρήνη, τη σοφία, την αυτογνωσία και την πνευματικότητα στις μπλε χάντρες, στις ινδιάνικες ονειροπαγίδες και στους βουδιστές…

Η νηστεία, για να το γράψουμε σε μια γραμμή, αποσκοπεί στο να γίνει η καρδιά

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Η νηστεία,οι αγρυπνίες, οι γονυκλισίες,είναι σαν βαριά πλήγματα, που επιφέρει ο άνθρωπος πάνω στη σκληρή καρδιά του

Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου

 Εκείνο το οποίο ουσιαστικά καθαρίζει την ψυχή του ανθρώπου και την καλλιεργεί είναι η μετάνοια. Είναι η αίσθηση της μετανοίας η οποία είναι με πόνο που γίνεται στην καρδιά μας και με πένθος και δάκρυα και αγωνία πολλή. Έχει όμως γλυκείς καρπούς, αφού αίρει από εμάς τον βαρύ κλοιό της αμαρτίας.
Και μας επισκέπτεται ξανά η χάρις του Θεού, η οποία μας ανακαινίζει, μας ελαφρύνει και μας δίνει την πρώτη εκείνη ωραιότητα και το κάλλος της δημιουργηθείσης εικόνος του Θεού εις τον εαυτό μας. Αυτό είναι ο αγώνας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, αγώνας μετανοίας.

  Η νηστεία, οι αγρυπνίες, οι πολλές ακολουθίες, οι γονυκλισίες, οι ορθοστασίες, οι αναγνώσεις, σκοπό έχουν να κατανύξουν την καρδιά μας. Είναι σαν βαριά πλήγματα, που επιφέρει ο άνθρωπος πάνω στη σκληρή καρδιά του. Αυτή η πέτρινη καρδιά, η οποία έγινε σκληρή από την αμαρτία και δεν βγάζει ίχνος δακρύων για το πλήθος των αμαρτιών της και δεν πονά γιατί απομακρύνθηκε από τον Θεό, με όλη την ασκητική αγωγή της Εκκλησίας σπάζει και χάνει τη σκληρότητά της. Απ’αυτή τη θραύση εκπηδούν τα δάκρυα της μετανοίας που μας καθαρίζουν, μας ανακαινίζουν και μας φωτίζουν. Και ενώ στην αρχή είναι σαν πύρ που φλέγει, στη συνέχεια είναι φως που φωτίζει τον άνθρωπο, τον γλυκαίνει και τον πληροφορεί ότι Χριστός ο Κύριος υπέρ πάσαν άλλην γλυκύτητα του κόσμου τούτου. 

Γι’ αυτό ας ξεκινήσουμε αυτό το στάδιο με πολλή προθυμία όχι με δειλία. Αυτός που φοβάται δεν πρόκειται να καταφέρει τίποτα. Γιατί ο δειλός δεν έχει μέρος εις τη Βασιλεία του Θεού, γιατί νομίζει ότι εξαρτάται η πορεία του μέσα από τις δικές του δυνάμεις. Ξεχνά τη δύναμη του Θεού, ξεχνά αυτό που ο Απόστολος Παύλος έλεγε: «πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ» Μπορώ να κάνω τα πάντα, όχι μόνος μου βέβαια, όχι με τις δυνάμεις μου, αλλά με τον Χριστό που με δυναμώνει.

 Έτσι πρέπει να εισερχόμαστε στο ευλογημένο αυτό στάδιο μετά χαράς, όπως έλεγε ο Άγιος Χρυσόστομος και σαν λιοντάρια γεμάτα δύναμη και ορμή να μη φοβηθούμε ούτε να έχουμε σκέψεις ότι δεν θα τα καταφέρουμε. Ο Θεός είναι μαζί μας, δεν θα μας αφήσει, θα μας ενδυναμώσει. Δώσε στον Θεό την πρόθεσή σου και θα πάρεις από τον Θεό τη δύναμη να επιτελέσεις το έργο αυτό της σωτηρίας σου.

Η παλαιότερη επιγραφή που αναφέρεται στην Αγία Λουκία

Στις 22 Ιουνίου 1894 κατά τις ανασκαφές στις κατακόμβες του Αγίου Ιωάννη στις Συρακούσες ανακαλύφθηκε μία επιγραφή που χρονολογείται από τον 5ο αιώνα στο μέρος που βρισκόνταν ο τάφος της Αγίας Λουκίας
Σε αυτήν έχουμε την παλαιότερη αναφορά για την Αγία Λουκία όπου πιστοποιείται η λατρεία της και γράφει ότι κάποια Ευσκία η οποία έζησε με αγνότητα και καθαρότητα για περίπου είκοσι πέντε χρόνια πέθανε στην γιορτή της Αγίας Λουκίας

Τοιχογραφια 8ου-9ου αιώνα με τους Αγ.Σαράντα Μάρτυρες στις κατακόμβες του Αγίου Ιωάννη στις Συρακούσες


Στο Μοναστήρι του Αγίου Σπυρίδωνα στο Προμύρι Πηλίου


Κανένα άλλο από τα θρησκευτικά καθιδρύματα του Προμυρίου δεν βρήκε τέτοια απήχηση στη λαογραφική και ιστορική ζωή του χωριού, όσο το μοναστήρι του Αγίου Σπυρίδωνα. Ήταν, μπορεί να πει κανείς, όσο ο προμυριώτης είχε στραμμένα τα μάτια του προς τον ουρανό, ένα γενικό προσκύνημα των κατοίκων όλου του νότιου Πηλίου, και πέρα από αυτό: κέντρο πνευματικής δραστηριότητας με τον γιο Σπυρίδωνα να γίνεται αντικείμενο θρύλων και παραδόσεων – τόσο διεγερτικά επέδρασε ο Άγιος στο λαϊκό αίσθημα. Η πνευματική προσφορά του χτίσματος επιβεβαιώνεται και από αυτή την περικοπή της γνωστής εργασίας του ιερομόναχου Ματθαίου Βατοπεδινού: «…το οποίον (μοναστήρι) τόσο στενά είναι συνδεδεμένο με την πνευματική ανάπτυξη Προμυρίου, και που τόσα πολλά οφείλει το ως άνω χωρίον εις το προαναφερθέν Μοναστήριον…»
Αποτέλεσμα εικόνας για .Στο Μοναστήρι του Αγίου Σπυρίδωνα στο Προμύρι Πηλίου
Ριζωμένο σε παντέρημο τόπο, κατάκορφα σε ένα προβούνι, κοντά μία ώρα δρόμος στα ΝΑ του Προμυρίου, κρατάει την γνώση χρόνων, από τότε που αναγέρθηκε. Πότε χτίστηκε; Κανείς δεν το ξέρει, κανείς ίσως δεν θα το μάθει ποτέ. Η μοναδική ενεπίγραφη πλάκα, εντοιχισμένη στα δεξιά της εισόδου περιβόλου ορίζει μόνο το χρόνο της ανακαίνισης: 1834. Γράφει συγκεκριμένα: «ΑΥΤΗ Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ ΗΤΙΣ ΥΠΟΚΕΙΤΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑΝ ΠΡΟΜΥΡΙ ΕΝΕΓΕΡΘΕΙ ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΔΙ’ ΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΕΞΟΔΩΝ ΣΠΟΥΔΗ ΔΕ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΜΥΡΙΩΤΩΝ / ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 20-1834».

Μα το μοναστήρι προϋπήρχε. Το μαρτυρούν τμήματα παλιάς θεμελίωσης, που

Η σκήτη του Αγίου Σπυρίδωνα στην Χάλκη

Αποτέλεσμα εικόνας για σκητη αγιου σπυριδωνος χαλκη
Η σκήτη του Αγίου Σπυρίδωνα βρίσκεται στη νοτιοανατολική πούντα της Χάλκης, το απότομο ακρωτήρι που οριοθετεί το λεγόμενο Τσαμλιμάνι του νησιού. 
Οικοδομήθηκε με τις προσπάθειες του ασκητή Αρσενίου Γανοχωρίτη, ο οποίος το 1868 έχτισε την πρώτη σκήτη στο χώρο αυτό αφιερωμένη στον Άγιο Σπυρίδωνα. 
Στο μεγάλο σεισμό του 1894 η σκήτη ισοπεδώθηκε, αλλά  ο Αρσένιος την ανοικοδόμησε στη σημερινή της μορφή με την αρωγή των ευεργετών Γ. Ζαρίφη και Α. Μαζαράκη.
Αποτέλεσμα εικόνας για σκητη αγιου σπυριδωνος χαλκη

Αναγνωρίσθηκε ως Σταυροπηγιακή μετά το θάνατο του Αρσενίου, ο οποίος μάλιστα λέγεται ότι έχαιρε εκτίμησης και από τον σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ Β΄, ο οποίος έδωσε για την αποκατάσταση της σκήτης μετά το σεισμό το ποσό των 200 χρυσών λιρών. Ο Αρσένιος πέθανε το 1906 και το λείψανό του μεταφέρθηκε στην Αγία Τράπεζα του καθολικού της σκήτης.
1 και 2

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Γιατί η ανυπομονησία σε κάποια μικρά και ασήμαντα πράγματα τιμωρείται αμέσως εσωτερικά;


Γιατί η ανυπομονησία σε κάποια μικρά και ασήμαντα πράγματα τιμωρείται αμέσως εσωτερικά; 
Γιατί κάθε στιγμιαία καρδιακή κίνηση προς την αμαρτία λογαριάζεται και τιμωρείται άμεσα; 
Επειδή η έλλειψη υπομονής στα μικρά είναι ένδειξη ανυπομονησίας στα μεγάλα και σημαντικά πράγματα. 
Έτσι επειδή κάθε μικρή και ασήμαντη αμαρτία οδηγεί σε μεγαλύτερες, πρέπει να τιμωρείται στο ξεκίνημά της και να ξεριζώνεται.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ


«Της Συνόδου της πρώτης ανεδείχθης υπέρμαχος και θαυματουργώ λόγω μόνω ποταμούς ανεχαίτισας,Σπυρίδων μακάριε σοφέ . όθεν νεκρά σοι εκ τάφου προσφωνεί, και όφιν εις χρυσούν μετέβαλες . και εν τω μέλπειν τας αγίας σου ευχάς, αγγέλους έσχες συλλειτουργούντας σοι ιερώτατε. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν. Δόξα τω σε στεφανώσαντι. Δόξα τω ενεργούντι δια σου τοιαύτα τέρατα»

 Ο βίος του κάθε ανθρώπου περιλαμβάνει την «κοινήν μοίραν» και τα ιδιαίτερα, μοναδικά και ανεπανάληπτα χαρακτηριστικά του. Ο βίος των Αγίων συμπεριλαμβάνει στα κοινά σημεία της ανθρώπινης φύσης και κάτι που είναι μοναδικό, αλλά και ταυτόχρονα κοινό, σε κάθε χριστιανό: την αγιότητα. Γιατί η αγιότητα δεν αποτελεί προνόμιο των λίγων, ούτε ειδικό δώρο της Εκκλησίας σε κάποια ξεχωριστά για τα κατορθώματα και τις αρετές τους πρόσωπα, αλλά «κοινή μοίρα» όλων των ανθρώπων που πιστεύουν στο Χριστό, βαπτίζονται «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» , εντάσσονται στην Εκκλησία και συναισθάνονται το μέγιστο δώρημα του Θεού.

 Είναι «κοινή μοίρα» η αγιότητα διότι κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι την κατέχει εξ αιτίας των δικών του κόπων. «Δωρεάν λαμβάνεται» παρά του Θεού και αποτελεί «το της υιοθεσίας χάρισμα» . Η αγιότητα δεν αφαιρείται από τον άνθρωπο. Εκείνος που δεν θέλει την κοινωνία με το Θεό, παραιτείται από αυτήν. Και ο Θεός, σεβόμενος την ελευθερία, την ύψιστη δική Του ιδιότητα με την οποία επροίκισε το τελειότερο των δημιουργημάτων Του, αποδέχεται την παραίτηση. Δίδει όμως, επειδή «θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» , τις ευκαιρίες ο άνθρωπος να οικειωθεί πάλι την αγιότητα και να επιστρέψει στον οικία του Πατρός του, όπου «πολλαί μοναί εισί» , να συγκοινωνήσει με τους άλλους Αγίους και τους Αγγέλους και να διαλαλεί εξ όλης της ψυχής και εξ όλης της ισχύος και εξ όλης της διανοίας του «Αββά ο Πατήρ» .


Η Εκκλησία, όταν αναφέρεται σε αγίους, εννοεί όλους τους χριστιανούς οι οποίοι επιζητούν την κοινωνία με το Θεό. Και όταν αναγνωρίζει αγίους, δηλώνει ότι «ετελειώθησαν» σ’ αυτή τη ζωή. Αυτή η ωραία φράση στο μηνολόγιο κάθε ημέρας («εν ειρήνη τελειούται», «ξίφει τμηθείς την κεφαλήν τελειούται», «πυρί τελειούται»), μαρτυρεί ότι οι Άγιοι αγωνίστηκαν να κρατήσουν στη ζωή τους το δώρο του Θεού, την αγιότητα, και ότι την ώρα που πέθαναν έπαψαν να βρίσκονται πλέον στο μεταίχμιο εκείνο της «αεί σχοινοβασίας» μεταξύ της πτώσης και της επιστροφής. Εκείνη τη στιγμή έγιναν πλέον τέλειοι, δεν κινδυνεύουν από τον χρόνο και τον πειρασμό να παραιτηθούν από την αγιότητα,

Αγγέλους έσχε συλλειτουργούντας...

Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul spiridon liturgia cu ingeri
 Μια Κυριακή ο Άγιος λειτουργούσε μόνος του. Όλο το εκκλησίασμα έψαλλε. Μετά το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα αμέτρητες αγγελικές φωνές άρχισαν να ψάλλουν. Οι πάντες βουβάθηκαν. Και από την έκπληξη, και από το θαυμασμό, και από το δέος, και από τον φόβο. Και όταν ο Άγιος Σπυρίδων είπε προς τον λαόν «Ειρήνη πάσι», άγγελοι και αρχάγγελοι, Σεραφείμ και Χερουβείμ, Θρόνοι, Κυριότητες, Εξουσίες, Δυνάμεις, όλες οι ουράνιες δυνάμεις, με μια φωνή απάντησαν: «Και τω Πνεύματί Σου».
 Έτσι οι πιστοί εκκλησιαζόμενοι χριστιανοί, εκείνη την αξέχαστη Κυριακή, έζησαν την ουράνια λατρεία της θριαμβεύουσας Εκκλησίας να ενώνεται με την επί γης Στρατευομένη Εκκλησία. Τη μια Εκκλησία, με τον Έναν ποιμένα, τον Χριστόν.
 Είναι αυτό που ζούσε ο παπα-Τύχων ο Αγιορείτης ασκητής, στο Χερουβικό ύμνο . Τόχουμε ξαναπεί. Να το ξαναπούμε. Άγγελοι τον άρπαζαν στον ουρανό, για μισή ώρα περίπου. Και κει πάνω ζούσε, βίωνε, την ουράνια Λατρεία της Βασιλείας του Θεού. Όταν συνήρχετο μονολογούσε θαμπωμένος, από τα Μεγαλεία του Θεού, Πω πώωω, παράδεισος. Πωπώωω, Χερουβείμ, Σεραφείμ, Χαρά Θεού. Δόξα Θεού, πλούτος Θεού, άγγελος με ανεβάζει, άγγελος με κατεβάζει. Τι πλούτος, τι μεγαλείον Θεού.
 Ο παπα-Τύχωνας είναι ένας από τους νεοτέρους οσίους λειτουργούς, και ασκητάς Αγιορείτας των ημερών μας, και εκοιμήθη οσιακώς μόλις το 1968. 
Αλλά μήπως το ίδιο δε συνέβαινε και με τον Άγιο Νεκτάριο, όταν ελούζετο στον Χερουβικό ύμνο και στον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων από ανέσπερο, ολόλαμπρο, ολόλευκο, άκτιστο φως, μέσα σε αγγελικές ψαλμωδίες;
 Και ο πατήρ Γεώργιος Καρσλίδης ζούσε, όταν ζούσε στο μοναστηράκι έξω από τη Δράμα, ζούσε λειτουργικά με αγγέλους και αρχαγγέλους. Τα Λειτουργικά Πνεύματα πολλές φορές εθεάθησαν να θυμιάζουν την Μεγάλη Είσοδο ευλαβών ιερέων. Και άλλα πάλι να συνωστίζονται στο Άγιον Βήμα δια τα τελούμενα. Πολλές οι παρόμοιες αγγελικές και Χερουβικές συλλειτουργίες από ιερείς ασκητάς του Αγίου Όρους.

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Ιερομόναχος Ιωάννης Κολιτσιώτης (1906 - 5 Δεκεμβρίου 1996)

Σχετική εικόνα



Ο κατά κόσμον Γεώργιος Γκούτσου του Ανδρέα και της Ακυλίνας γεννήθηκε στο Ποπέστι Σοράκα τής Ρουμανίας στις 18.8.1906. Πήγε στο σχολείο του χωριού του στις τέσσερις βασικές τάξεις.
Προσήλθε στο Άγιον Όρος ποθώντας διακαώς τον βίο της ασκήσεως. Εγκαταστάθηκε το 1925 στο Κελλί του Τιμίου Προδρόμου στην περιοχή της ησυχαστικής Κολιτσούς, που ανήκει στη μονή Βατοπεδί­ου. Γέροντας του Κελλιού ήταν ο λίαν ενάρετος ιερομόναχος Ηλίας (†1928). 
Ο νεαρός Γεώργιος συγκαταριθμήθηκε ως πέμπτο μέλος της ευλογημένης συνοδείας. Μετά διετή δοκιμή εκάρη μοναχός, λαμβάνοντας τ’ όνομα του μεγάλου αγίου του Κελλιού, του Ιωάννου Προδρό­μου, του Βαπτιστού του Κυρίου. Το 1929 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1931 πρεσβύτερος. Υπήρξε ευλαβέστατος λειτουργός. Αισθανόταν ανάξιος να γίνει Πνευματικός και δεν έγινε ποτέ. Λειτουργούσε μόνο για τις ανάγκες του Κελλιού. Από το 1951 έως το 1990 έμεινε μόνος στο Κελλί του.
Σ’ έναν προσκυνητή που του ζήτησε λόγο ωφελείας, του απάντησε: «Αν δεν μπορείς να ωφεληθείς από τη σιωπή μου, δεν θα ωφεληθείς και από τα λόγια μου». 
Σ’ έναν άλλον είπε: «Είμαι ένας απλός άνθρωπος και δεν έχω λόγον ωφελείας. Εγώ ζητώ από άλλους μεγαλύτερους και καλύτερους λόγον ωφελείας. Αν εφαρμόσουμε τους λόγους του Ευαγγελίου, θα σωθούμε …». 
Ήταν λίαν φιλάκολουθος και ταπεινός εργάτης της νοεράς προσευχής. Οι δαίμονες τον ενοχλούσαν στην προσ­ευχή του, αλλά τους αγνοούσε περιφρονητικά.

Τα οστά των Ελλήνων μαρτυρούν την ιστορία της Σμύρνης

 Κοιτάζεις τα όμορφα σπίτια της προκυμαίας, τ’ αρχοντικά, τα κομψά και λες, εδώ πέρα κάποτε κατοίκησαν άνθρωποι που κάτεχαν και τον τρόπο και τη δύναμη να τη ζήσουν τη ζωή καταπώς της ταιριάζει.. Συλλογιούμαι την άνοιξη της Σμύρνης», γράφει εύστοχα ο λογοτέχνης Πλάτων Ροδοκανάκης στο διήγημα «Μέσα στα γιασεμιά».

 Ηταν τα χρόνια που άνθιζε ο ελληνισμός και η Σμύρνη. Η νύφη της Μεσογείου, πρωτεύουσα του πολιτισμού και του αθλητισμού. Με μπροστάρηδες τον Πανιώνιο Γυμναστικό Σύλλογο και τον Απόλλωνα Σμύρνης δεκάδες αθλητικοί σύλλογοι γεννήθηκαν, μεγαλούργησαν και χάθηκαν μονομιάς με την καταστροφή του 1922. Εκατό χρόνια μετά, τα οστά των προγόνων αναδύονται από τα ιερά χώματα, λες και ζητούν τη λύτρωση, την αιώνια ανάπαυση και τον σεβασμό από τις νέες γενιές.
Σπάνια φωτογραφία από τον αγώνα Μακαμπί - Γουόντερς στο γήπεδο του Πανιωνίου όπου πίσω διακρίνεται το νεκροταφείο και τα υψηλότερα μνήματα

Το στάδιο του Πανιωνίου στην Πούντα της Σμύρνης γκρεμίστηκε το 2015 για να γίνει εμπορικό κέντρο, αλλά αυτό το σχέδιο «πάγωσε». Στα τέλη του Σεπτέμβρη ξεκίνησαν πάλι οι εργασίες, αυτήν τη φορά για να κατασκευαστεί ένα σύγχρονο στάδιο. Τα δόντια του εκσκαφέα, στη δυτική πλευρά του οικοπέδου, μονομιάς ανέσυραν οστά, μάρμαρα και σταυρούς από μνήματα. Ακόμα και οι Τούρκοι εργάτες σάστισαν. Αμεσα ενημερώθηκε η ελληνορθόδοξη κοινότητα Σμύρνης, οι εκπρόσωποι των ελληνικών Αρχών αλλά και ο πρόεδρος του Ερασιτέχνη Πανιωνίου, Αρης Μισαηλίδης. Η είδηση συγκλονίζει και ανασύρει μνήμες από το ένδοξο αλλά και άγνωστο παρελθόν της Σμύρνης...

"Να συλλεχθούν τα ευρήματα"
Σύμφωνα με πληροφορίες του «ΕΘΝΟΥΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ», η ελληνική Ορθόδοξη κοινότητα έπραξε άμεσα τα δέοντα. Με επιστολή της προς τον δήμο Κόνακ, του μητροπολιτικού δήμου της Σμύρνης, υπέβαλε αίτημα προς τις τουρκικές Αρχές ώστε να μεριμνήσουν για την ανακομιδή των οστών στο κοιμητήριο του Μπουρνόβα, αλλά και για τη περισυλλογή μαρμάρων και άλλων ευρημάτων.

"Δεν υπάρχει αμφιβολία πως είναι απομεινάρια του ελληνικού νεκροταφείου του

Το εκκλησάκι της Παναγίας,ανάμεσα σε Βίκο και Βοιδομάτη!

BIKOS EKLHSAKI
Βίκος... Εκεί που τελειώνει το φαράγγι.. Ένα απ' τα μεγαλύτερα και βαθύτερα φαράγγια του κόσμου. Από τα εντυπωσιακότερα της Ευρώπης με κάθετους γεωλογικούς σχηματισμούς με μεγάλη ποικιλία και εναλλαγή διαφορετικών οικοσυστημάτων, μια πανδαισία χλωρίδας και πανίδας που αποτελούν ένα από τα λίγα εναπομείναντα καταφύγια άγριας ζωής.
Βίκος..Εκεί που βρίσκονται οι πηγές του Βοιδομάτη! Δίπλα στο εκκλησάκι της Παναγιάς.
Σε έναν τόπο απαράμιλλης ομορφιάς!
Από τα μέρη αυτά το βίντεο του Ανδρέα Κουτσοθανάση..


                     


Σύναξη των Αγίων της Γεωργίας(11 Δεκεμβρίου)

Στις 11 Δεκεμβρίου, η Εκκλησία της Γεωργίας εορτάζει όλους τους Αγίους της Γεωργίας (γνωστούς και αγνώστους).

Αποτέλεσμα εικόνας για synaxis saints georgia



Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ὅποιος συνηθίζει να δίνει λόγο για την ζωή του κατά την ἐξομολόγηση...

Αποτέλεσμα εικόνας για εξομολογηση καθολικων
«Ὅποιος συνηθίζει νὰ δίνει λόγο γιὰ τὴν ζωή του κατὰ τὴν ἐξομολόγηση ἐδῶ στὸν κόσμο δὲν θὰ τοῦ εἶναι φοβερὸ νὰ δώσει λόγο γιὰ τὴν ζωή του ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ Κριτηρίου τοῦ Χριστοῦ».

Ἅγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Ανακαίνιση του μοναστηριού όπου γεννήθηκε ο Γεώργιος Καραϊσκάκης


Το Μοναστήρι της Κοίμησης της Θεοτόκου στην Σκουληκαριά . Στα κελιά του γεννήθηκε ο Αρχιστράτηγος της Ελληνικής Επανάστασης Γεώργιος Καραϊσκάκης.

Τόπος ιερός και συνάμα ιστορικός ! Αν και Δεκέμβριος , η αρχιτεκτονική και η μεγαλοπρέπεια του Μοναστηριού καθώς και η σπάνια ομορφιά του τοπίου αιχμαλωτίζουν τα βλέμματα όλων μας !
Η ίδρυση της αρχικής Μονής τοποθετείτε στις αρχές του 13ου αιώνα . Στα χρόνια της τουρκοκρατίας η Μονή χρησιμοποιήθηκε ως ορμητήριο αγωνιστών της Ελευθερίας .
Καταστράφηκε ολοσχερώς το 1854 απο τους Τούρκους στην Επανάσταση των Ραδοβυζινών και οικοδομήθηκε ξανά το 1867 .

Εκεί το 1782 σε ενα καμαροσκέπαστο υπόγειο κελί γεννήθηκε ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ο Αρχιστράτηγος της Ελληνικής Επανάστασης.

Ο Δήμος Γ. Καραϊσκάκη προετοιμάζει πρόταση έργου την οποία θα καταθέσει σε Διασυνοριακό πρόγραμμα ( Interreg ) ή σε Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα και αφορά την ανακαίνιση του Μοναστηριού και την αναστήλωση των ιστορικών του κελιών.

Αγία Άννα Τραπεζούντας

No automatic alt text available.
Απ` όλους τους ναούς της Τραπεζούντας, πιο πολύ η Αγία Άννα με συγκινεί.
Αυτός ο μικρός ναός που δεν έγινε τζαμί, που στέκεται έτσι βουβός και στριμωγμένος μέσα σε νεώτερα οικήματα, που φαντάζει μυστηριώδης σε όσους έχουν σταθεί μπροστά στις κλειστές του πόρτες.
Ε, αυτό το μυστήριο είναι που μαγνητίζει. Να στέκεσαι μέσα στο ημίφως και να νιώθεις κάτω από τα πόδια σου, στους τάφους της κρύπτης, ιερείς, αξιωματούχους, δευτέριους, πρωτοβουλάριους, πρωτέκτητους. Δέος…

Η Αγία Άννα πρέπει να χτίστηκε στη θέση παλαιότερου κτίσματος, εκ βάθρων, γιατί η κατασκευή της φαίνεται ενιαία. Στο εσωτερικό της μάλιστα, βλέπουμε ιωνικά κιονόκρανα που χρησιμοποιήθηκαν στην ανακατασκευή της, από το παλαιότερο κτίσμα. 

No automatic alt text available.
Από την ανάγλυφη επιγραφή που υπάρχει πάνω από τη νότια θύρα (με έναν ένοπλο μαχητή και έναν άγγελο), μαθαίνουμε ότι η ανακαίνιση του ναού, έγινε στα χρόνια του Πρωτοσπαθάριου Αλεξίου και αναφέρονται οι αυτοκράτορες Βασίλειος ο Α`, Λέων ο Στ` και Αλέξανδρος. Και οι τρεις της Μακεδονικής Δυναστείας. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι σώζεται και η χρονολόγηση: «ςτργ», δηλαδή 6.393 από κτίσεως κόσμου, δηλαδή το 884/5 μΧ.

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Πρώην μοντέλο από την Γεωργία νυν ιερομόναχος

Αποτέλεσμα εικόνας για Lasha Bordzikuli
Ο Lasha Bordzikuli γεννήθηκε στην Γεωργία και πριν ήταν πολύ γνωστό μοντέλο στην χώρα του συμμετέχοντας και σε διαγωνισμούς ομορφιάς.Έγινε μοναχός στην Ιερά Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους το 2012 ενώ έπειτα έζησε στον Καναδά και στις Η.Π.Α.
Το μοναχικό του όνομα είναι Διονύσιος

Ἔτσι και ὁ Θεός, ὅταν δει την μικρή σου προσπάθεια, θα σε βοηθήση να νικήσεις.


– Γέροντα, κάθε μέρα λέω: «Ἀπὸ αὔριο θὰ προσέχω, θὰ διορθωθῶ», ἀλλὰ καὶ πάλι πέφτω στὰ ἴδια.

-Ε,νὰ βοηθήσει ὁ Θεός.Τὸ ὅτι θέλεις νὰ διορθωθῆς,αὐτὸ σημαίνει ὅτι δέχεσαι βοήθεια.
Ζητᾶς καὶ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ σὲ βοηθήσει καὶ ρίχνει ὁ Θεὸς τὸ βλέμμα Του ἐπάνω σου. Κάνεις καὶ τὴν μικρή σου προσπάθεια καὶ προχωρεῖς.
Ποιός, ὅταν δει ἕνα μικρὸ παιδάκι νὰ προσπαθεί μὲ τὰ χεράκια του νὰ κυλήσει μιὰ κοτρώνα, δὲν θὰ τρέξει νὰ τὸ βοηθήση, γιὰ να μὴν παιδεύεται;

 Ἔτσι καὶ ὁ Θεός, ὅταν δει τὴν μικρή σου προσπάθεια, θὰ σὲ βοηθήση νὰ νικήσεις.
Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου

3 φορές γεννιόμαστε κατά το διάστημα του βίου μας:

Image may contain: sky, cloud and outdoor
''Μίαν καὶ ἀνεπανάληπτον φορὰν ἀπὸ τὴν μητέρα μας· εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ἀπὸ γῆν προερχόμεθα καὶ εἰς γῆν πορευόμεθα. 
Κατὰ τὰς ὑπολοίπους δύο γεννήσεις μετατιθέμεθα ἀπὸ τὴν γῆν εἰς τὸν οὐρανόν.
 Ἐξ αὐτῶν ἡ μία γέννησις εἶναι ἡ τῆς Χάριτος, ἡ ὁποία πραγματοποιεῖται διὰ τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καὶ τὴν ὀνομάζομεν ἀληθῶς παλιγγενεσίαν.
 Ἡ δευτέρα πάλιν γέννησις ἐπιτυγχάνεται διὰ τῆς μετανοίας καὶ τῶν κόπων τῶν καλῶν καὶ ἐναρέτων πράξεων, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ ἡμεῖς τώρα ἐστάθημεν.''
 Ἀγια Συγκλητικῆ -Εὐργετινὸς Α

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι'Λουκά-Ουκ έδει λυθήναι από του δεσμού τούτου;

Αποτέλεσμα εικόνας για femeia garbova
 Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας, αγαπητοί μου αδελφοί, στις οποίες καλούμαστε να σκεφτούμε ποια σημασία έχουν άνθρωποι του περιβάλλοντός μας για μας. Δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο τους αγαπούμε. Κυρίως έχει να κάνει με το πόσο το χρειαζόμαστε, πώς τους χρησιμοποιούμε. 

 Μιά τέτοια θέαση, η οποία συνήθως γίνεται όταν οι άλλοι φεύγουν για κάποιον λόγο από τη ζωή μας, είτε οριστικά είτε προσωρινά, αποκαλύπτει τον χαρακτήρα μας, τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον πλησίον μας, αλλά και τι είναι εκείνος για μας. Ταυτόχρονα, διαπιστώνουμε ποιος είναι ο χαρακτήρας μας, αλλά και ποια είναι η κοσμοθεωρία μας. Αυτή η σκέψη για το τι είναι οι άλλοι στη ζωή μας θα μας βοηθήσει τελικά να δούμε το αληθινό μας πρόσωπο. Να δούμε πόσο και αν αγαπάμε. Αν είμαστε περιχαρακωμένοι στον εαυτό μας. Αν είμαστε εύκολοι στο να κατακρίνουμε τους άλλους. ουσιαστικά μας βοηθά να καταλάβουμε πόση ταπεινοφροσύνη έχουμε και την ίδια στιγμή πόσο κοντά ή μακριά από τις εντολές του Θεού βρισκόμαστε.

 Ο Χριστός κάποιο Σάββατο, όπως συνήθιζε, βρέθηκε σε μία συναγωγή για να διδάξει. Εκεί συνάντησε μία συγκύπτουσα γυναίκα, κυρτωμένη από δαιμονική επίδραση.
 Η γυναίκα αυτή βρίσκονταν ανάμεσα στους πιστούς Ιουδαίους και παρά την ασθένειά της, η οποία την καθιστούσε, σύμφωνα με τη νοοτροπία της εποχής, καταραμένη από τον Θεό, δε δίσταζε να θέλει να είναι μέλος της κοινότητα, επί δεκαοκτώ τότε χρόνια. Ο Χριστός της λέει ότι παίρνει την απόλυση από την

Μάθε το «μυστικό» της πνευματικής ζωής: να ελέγχεις τους λογισμούς σου.

Του π.Γεωργίου Δορμπαράκη
Μικρές στάσεις στην Κλίμακα του Αγ.Ιωάννη του Σιναϊτη

Αποτέλεσμα εικόνας για pasare struguri
 «Ο καλός “ραγολόγος” τρώγει τις ώριμες ρώγες των σταφυλιών και δεν πειράζει καθόλου τις άγουρες. Παρόμοια ο καλόγνωμος και συνετός άνθρωπος, όσες αρετές βλέπει στους άλλους τις σημειώνει με επιμέλεια· ενώ ο ανόητος αναζητεί τα ελαττώματα και τις κατηγορίες» (λόγ. ι΄ 17).

  Ακούς την επιτυχία του συνανθρώπου σου, ένα κατόρθωμά του, τις πολλές ή λίγες αρετές του. Και σπεύδεις αμέσως να βάλεις ερωτηματικό. Κι ακόμη: ψάχνεις να βρεις το ελάττωμά του. Αναζητείς δηλαδή το σκοτάδι εκεί που υπάρχει το φως. Κι αρχίζεις και χαίρεσαι, γιατί ψάχνοντας νομίζεις ότι βρήκες το μείον και το ελάττωμα. Νιώθεις καλά πια, γιατί το ύψος του κατορθώματος του άλλου έχασε τη λάμψη του. Η επιτυχία του λίγο αμαυρώθηκε. «Είπα κι εγώ. Σιγά μην είναι έτσι όπως τα λένε».


  Δεν αντέχεις τον άλλο να υπέρκειται σε οτιδήποτε σε σχέση με σένα. Γιατί θέλεις τον καθένα στα δικά σου μέτρα. Γιατί μάλλον εσύ πρέπει να αισθάνεσαι ανώτερος. Το καταλαβαίνεις έστω κι αν δεν το ομολογείς: λειτουργεί μέσα σου η ουσία της αμαρτίας, ο εγωισμός. 
 «Ποιος να συγκριθεί μαζί σου»; Γι’ αυτό και η αρετή του άλλου που εσύ δεν έχεις, η επιτυχία που έκανε, σε… πληγώνει: γίνεται μέτρο που αποκαλύπτει τη δική σου μικρότητα. Ας τον κάνουμε… πέρα λοιπόν. Ας ρίξουμε λάσπη. Ας βρούμε το ελάττωμα. Οπότε καταλαβαίνεις ότι έχεις γίνει ο ορισμός της ανοησίας. Είσαι ανόητος.

  Ξύπνα! Ο όσιος σου κτυπά το καμπανάκι: γίνε σαν τον καλό «ραγολόγο»: μάζευε τα καλά σταφύλια και άσε τα άγουρα και τα ξινά – ό,τι είναι το αυτονόητο! Συνήθιζε δηλαδή να βλέπεις τα καλά σημεία του συνανθρώπου σου, τις αρετές του, γιατί αυτό θα σου προσφέρει διπλό καλό: πρώτα θα σε κάνει πιο ταπεινό, δεύτερον θα σε παρακινήσει να παλέψεις κι εσύ για να τα αποκτήσεις.

 Ο μέγας Αντώνιος έγινε «θεοφιλής»: αγαπήθηκε δηλαδή ιδιαιτέρως από τον Θεό και γέμισε από το Πνεύμα Του, γιατί όπου πήγαινε και συναντούσε ανθρώπους, ιδίως ασκητές, σημείωνε τα καλά τους σημεία, τις αρετές τους. 
Ο όσιος Παΐσιος άγιασε γιατί αγωνίστηκε να γίνει, όπως έλεγε και στους άλλους να γίνουν, «μέλισσα και όχι μύγα». «Η μέλισσα έστω κι αν υπάρχουν ακαθαρσίες κάπου, πηγαίνει πάντοτε στα λουλούδια. Η μύγα, έστω κι αν υπάρχουν λουλούδια και άλλες ομορφιές, πηγαίνει αμέσως στις ακαθαρσίες».

 Γίνε και συ μέλισσα και όχι μύγα. Γίνε «καλός ραγολόγος». Έτσι θα φύγεις από την ανοησία και θα γίνεις συνετός και σοφός κατά Θεόν.
 Και το σημαντικότερο: λειτουργώντας έτσι, θα μάθεις το «μυστικό» της πνευματικής ζωής: να ελέγχεις τους λογισμούς σου. Όχι ό,τι σου έρχεται στον νου από τα πάθη σου ή από τον Πονηρό διάβολο, αλλ’ ό,τι εσύ με τη χάρη του Θεού θα σκέπτεσαι.
Δηλαδή θα βλέπεις τον νου σου να γίνεται πράγματι ηγεμόνας του εαυτού σου· να γίνεται ένας… βασιλιάς. Ο απόστολος Παύλος μας βοηθάει: «όσα αγνά, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αληθή, όσα προσφιλή, ει τις αρετή και ει τις έπαινος, ταύτα λογίζεσθε»

Άγιος Κύριλλος Χελμογκόρσκυ(+8 Δεκεμβρίου)

Γεννήθηκε στο τέλος του XIII αιώνα(μάλλον το 1286). Στα εικοσί του χρόνιας άφησε τον κόσμο και εγκαταστάθηκε στο Νόβγκοροντ στο μοναστήρι του Αγίου  Αντωνίου όπου μόνασε. Έξι χρόνια ασκήτεψε στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου, και στη συνέχεια πήγε για προσκύνημα σε άλλα μοναστήρια περπατώντας για τρία χρόνια.
Ο Μοναχός Κύριλλος του Χελμογκόρσκι
 Τελικά, το 1316 εγκαταστάθηκε στο Όρος Χέλμνο κοντά στη λίμνη Lokshmozero  στην περιοχή  του Chudsk. Την εποχή εκείνη ήταν 30 ετών. Τον πρώτο χειμώνα έζησε σε μία σπηλιά και έπειτα έφτιαξε ένα ξύλινο κελί. Στο τέλος της ζωής του, ο μοναχός Κύριλλος έχτισε ένα μοναστήρι και ένα ναό προς τιμήν των Θεοφανείων του Κυρίου. Ο μοναχός πέρασε 52 χρόνια στο όρος Chelmno και εκοιμήθη σε ηλικία 82 ετών.Τότε θάφτηκε στο παρεκκλήσι, στη βόρεια πλευρά της Εκκλησίας των Θεοφανίων.Η μνήμη του τιμάται στις 8 Δεκεμβρίου.

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Και ένα μικρό ψέμα πειράζει...

Αποτέλεσμα εικόνας για lies
«Να μή λέτε ψέματα! Και ένα μικρό ψέμα πειράζει. Και ένα μικρό ψέμα την ημέρα, τριακόσια εξήντα τον χρόνο, βάλε πόσα ψέματα θα πούμε. Καθόλου ψέμα δεν θέλει ο Κύριος».
Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης.

Αφήστε το παρελθόν στο έλεος του Θεού, το παρόν στην αγάπη Του, και το μέλλον στην Πρόνοια Του."


"Μερικοί βασανίζονται απο τριών ειδών προβλήματα.
Απο εκείνα που είχαν κάποτε, απο εκείνα που έχουν τώρα, και απο εκείνα που περιμένουν οτι θα έχουν
Οι λύπες βέβαια θα έρθουν, αλλά τι θα κερδίσουμε αν βιαστούμε και τρέξουμε να τις προυπαντήσουμε; Θα έχουμε αρκετό καιρό να λυπηθούμε, οταν έρθουν. Στο μεταξύ, ας ελπίζουμε για καλύτερα πράγματα και ας μένουμε σταθεροί ώς το τέλος.
Αφήστε το παρελθόν στο έλεος του Θεού, το παρόν στην αγάπη Του, και το μέλλον στην Πρόνοια Του."
Αββάς Ησύχιος

''Η σιωπή του Θεού είναι απάντηση στις αδικίες μας η πιο εύγλωττη, η πιο ευγενική.''

Image may contain: 1 person, beard and text
''Πολλοί εκλαμβάνουν τη σιωπή του Θεού, ως ένδειξη ότι ο Θεός «δεν υπάρχει», «πέθανε». 
Αν όμως σκεφτόμαστε σε ποιά θέση φέρνουμε το Θεό με τα πάθη μας, τότε θα βλέπαμε ότι Αυτός δεν έχει άλλη επιλογή, παρά μόνο να σιωπήσει. 
Ζητάμε από Αυτόν να μας υποστηρίξει στις αδικίες μας. Δεν μας ενοχοποιεί φανερά. Μας αφήνει να πορευτούμε στους πονηρούς δρόμους μας και να θερίσουμε τους καρπούς των προσωπικών μας αμαρτιών. 
Αν όμως στραφούμε προς Αυτόν με μετάνοια, τότε έρχεται γρήγορα, γρηγορότερα από όσο περιμέναμε. Γνωρίζοντας τις ανάγκες μας, πολύ συχνά τις προλαμβάνει. 
Μόλις προφέρουμε στην προσευχή τα αιτήματά μας, που δικαιολογούνται με την πραγματικότητα της ζωής μας μέσα στον κόσμο, Αυτός ήδη το έχει εκπληρώσει. Συνεπώς, η σιωπή του Θεού είναι απάντηση στις αδικίες μας η πιο εύγλωττη, η πιο ευγενική.''
 Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ †

Μπορεί να ...χτυπήσεις ενα λάικ απο Εκείνον....

Αποτέλεσμα εικόνας για facebook и Православная Церковь
Ωραίο να έχεις πέραση ρε φίλε, να ''πουλάει'' η μούρη σου ε;Να ''αρέσεις'' στόν κόσμο, είναι μια ικανοποίηση θαρρώ....
Βάλε τώρα απο την μια πλευρά, πόσα λάικ έχεις πάρει στο facebook, και απο την άλλη σκέψου λέει, να νιώσεις ενα δείγμα, ενα μικρό σημάδι, οτι αρέσεις στόν Θεό..!
Να σου κλείσει λίγο το μάτι, σα να σου λέει: ''Ήρθες; Σε περίμενα...'' Χριστούγγενα έρχονται, κάνε την κίνηση σου, δείξε λίγο διάθεση, κάνε ενα ''ποστάρισμα'' καλό (εκείνη την εξομολόγηση που χρόνια αναβάλεις) και πού ξέρεις, μπορεί να χτυπήσεις ενα λάικ απο Εκείνον....

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Τρία περιστατικά απο το βίο του Αγίου Αμβροσίου των Μεδιολάνων

Αποτέλεσμα εικόνας για СВЯТИТЕЛЬ АМВРОСИЙ, ЕПИСКОП МЕДИОЛАНСКИЙ

 Από τα κηρύγματα του αρκετές νέες αριστοκρατικών οικογενειών αφιερώθη­καν στο Χριστό Και σχημάτισαν ολόκληρο τάγμα. Τρόμαξαν τότε οι μανάδες και δεν έστελναν πλέον τα κορίτσια τους στα κηρύγμα­τα του, από φόβο μήπως γίνουν και αυτά παρθένες. Οι δε εχθροί του διέδιδαν, ότι αυτός με τη διδασκαλία του υπέρ της παρθενίας θα κάνη το ανθρώπινο γένος να σβήσει...
Τι απήντησε ό Αμβρόσιος; Είπε,ότι δεν κινδυνεύει ό κόσμος εάν μερικά κορίτσια αφοσιωθούν στο Θεό Και στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Ό κόσμος δέ θα χαθεί από την εγκράτεια και την παρθενία· ό κόσμος—προφήτευσε— θα χαθεί από την ακολασία του, από τη διαφθορά ανδρών και γυναικών.
Προφητικός ό λόγος του. Και σ' εμάς τα ίδια γίνονται. Εμποδίζουν τα παιδιά να πάνε στα κατηχητικά σχολεία, μήπως ακολουθήσουν τον άγαμο βίο. Άλλα πόσα είν' αυτά; Δέ' θα χαθεί ό κόσμος αν, μέσ' στα χίλια παιδιά, ένα αφιερωθεί στο Θεό. Ό κίνδυνος είναι στη διαφθορά. Ή Ελλάς κινδυνεύει να σβήσει από το χάρτη εξ αιτίας των τετρακοσίων χιλιά­δων εκτρώσεων πού γίνονται κάθε χρόνο!


 Το άλλο περιστατικό. Μια μέρα χτύπησε τη μητρόπολη του μια χήρα γυναίκα πού έκλαιγε.
—Γιατί κλαις; —Για το παιδί μου. —είναι άρρωστο;

 —Όχι είναι ζωηρό, πολύ άτακτο. Δέ'μ' ακούει. Κάνει κακές παρέες, γυρίζει μέρα -νύχτα. Αχ, θα χάσω το παιδί μου!...
Ό ιερός Αμβρόσιος την παρηγόρησε και της είπε·
—Παιδί, που ή μάνα του προσεύχεται και κλαίει, δε θα χαθεί. Ποια ήταν ή μάνα αυτή; Ή Μόνικα. Και το παιδί; Ό ιερός Αυγουστίνος.
Από τα δάκρυα της αγίας εκείνης γυναίκας βγήκε ο Ιερός Αυγουστίνος, τον όποιο έπειτα δίδασκε και κατηχούσε ό άγιος Αμβρόσιος

 Και το τρίτο περιστατικό. Αυτοκράτωρ ήταν τότε ό Μέγας Θεοδόσιος. Αυτός Τι έκανε;
Στη Θεσσαλονίκη ό λαός, ενοχλημένος από τους φόρους του, επαναστάτησε και σκότωσε μερι­κούς αξιωματικούς και στρατιώτες. Ό Θεοδόσιος διέταξε το στρατό, την ώρα πού ό κόσμος ήταν μαζεμένος στο στάδιο να παρακολουθήση αγώνες, να βγάλουν τα σπαθιά και να κά­νουν σφαγή. Και σφάξανε πόσους; Εφτά χιλιάδες ανθρώπους! Κοκκίνισε ή Θεσσαλονίκη α­πό το αίμα. Ποιος τώρα να διαμαρτυρηθεί; Κανείς. Ένας μόνο τόλμησε· ό Αμβρόσιος.
Ό Θεοδόσιος πήγε στα Μεδιόλανα. Και ενώ τα χέρια του στάζανε αίμα, είχε την τόλμη να πάει στο ναό με την ακολουθία του. Μπήκε μέσα; Δέν μπήκε! Στην πόρτα στάθηκε ό Αμβρόσιος·
—Δέ θα προχώρησης! Δεν είσαι άξιος να μπρος στην εκκλησία. Αμάρτησες, σκό­τωσες χιλιάδες.
—Μα, λέει, και ό Δαβίδ σκότωσε.
—Ναι, του άπαντα ό Αμβρόσιος, αλλά με­τανόησε. Κ' εσένα τότε θα σε δεχτώ...
Του έβαλε κανόνα· εννιά μήνες έκλαιγε κι αναστέναζε· και μετά —όχι πλέον με βασιλικά στέμματα, αλλά ταπεινός και κλαίων— ήρθε στο ναό. Τότε τον δέχθηκε ό Αμβρόσιος.

+Μητρ.Αυγουστίνου Καντιώτη